بدان جهت است كه بقيه قوم نيز مقصر بودند ، چون به عمل آن يك نفر رضايت داشتند . و امير المؤمنين ( ع ) در نهج البلاغه فرموده : اى مردم دو چيز همه مردم را در يك عمل خير و يك عمل زشت جمع مىكند ، به طورى كه يك عمل ، عمل همه محسوب مىشود ، اول رضايت ، و دوم نارضايى ، هم چنان كه ناقه صالح را بيش از يك نفر پى نكرد ، ولى خداى تعالى عذاب را بر همه قوم نازل كرد ، چون همه به عمل آن يك نفر راضى بودند . و اينكه فرمود : * ( « فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ » ) * شايد ندامتشان هنگامى بوده كه آثار عذاب را مشاهده كردند و گر نه بعد از كشتن ناقه تازه از در تعجيز و استهزاء به صالح مىگفتند : « يا صالِحُ ائْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ » « 1 » . * ( « فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ ) * . . . * ( الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ » ) * لام « العذاب » ، لام عهد است ، يعنى آن عذاب موعود ، ايشان را گرفت ، چون از آيات سوره هود بر مىآيد كه صالح ( ع ) ايشان را وعده نزول عذابى داده بود ، كه بعد از سه روز مىرسد . و بقيه الفاظ آيه روشن است .

--> ( 1 ) اى صالح ! اگر از مرسلين هستى ، بياور آن عذابى را كه ما را بدان تهديد مىكردى . سوره اعراف ، آيه 77 .